ACV Transcom Maritime

ACV Transcom Maritime

De Maandagblog

ACV TranscomPosted by webmaster 06 Jun, 2014 17:51


De laatste weken circuleren heel wat nare berichten op de sociale media. Zeebrugse havenarbeiders zijn soms heel actief en woord brengt wederwoord. Wat ons opvalt is de lichtheid der dingen en zaken die met gemak uit verband worden gerukt. Dit noopt ons tot enige achtergrondinformatie, ook uit het verleden. De kennis van geschiedenis is onontbeerlijk om heden te begrijpen en sommige beslissingen te begrijpen. Althans dat hopen we.

Wat we op de ACV blog niet doen is schelden op elkaar, dreigen en mensen die bij de ene gebuisd zijn geen kans geven bij een ander. Respect voor elkaar en solidariteit is voor ons zeer belangrijk.

Voorgeschiedenis : Robert De Corte aan het woord.
Robert was ACV secretaris van 1953 tot 1986. Hij was medeoprichter van het Fonds van Bestaanszekerheid voor de haven van Zeebrugge. Robert woont en leeft nog steeds in zijn geliefde Heist waar hij 12 jaar schepen en 6jaar OCMW voorzitter was. Heist was toen een vissersgemeente. De haven had niet veel te betekenen.

Voor Zeebrugge was er Brugge, met erkende havenarbeiders en al. De havenvakbonden waren reeds voor de eerste WO actief op de haven van Brugge. Zeebrugge was een vissershaven en een plaats waar schepen bunkers insloegen. Later werd de Bunkering een overslagbedrijf.
Zeebrugge en Brugge werden tweemaal vernietigd door het oorlogsgeweld wat de groei van de havens sterk belemmerde. Daarin kwam verandering. Vanaf de jaren 60 werd Zeebrugge belangrijker omdat de schepen groter werden en Brugge niet langer bereikbaar was. Een nieuw soort haven met een nieuw soort trafiek. Eerst olie via mammoettankers, dan Ro/Ro daarna containers (CT en OCZ). In 1964 werd het Fonds voor Bestaanszekerheid opgericht. Verleden jaar was het dus 50 jaar dat het Fonds bestaat. Dit kostte bloed, zweet en tranen. De werkgevers zagen niet in waarom ze in dit Fonds geld moesten investeren. In het begin was het kommer en kwel in het Fonds. De bijdragen waren eigenlijk te laag om een volledig jaar BZ te kunnen betalen. Die toestand zou blijven duren tot 1993.

Dit alles gebeurde voor de Wet op de havenarbeid van Louis Major werd gestemd. Tussen haakjes, niet alleen Major werkte aan de wet. Hij kreeg de naam omdat hij toen Minister van Arbeid was. De stemming van de wet was één zaak, de moeilijkheden die de vakbonden ondervonden om deze wet in Zeebrugge en Oostende te laten toepassen een ander. Containerbehandeling was voor de werkgevers geen havenarbeid . Enkel lashing &Securing was voor hen havenarbeid. De ro/ro bedrijven gaven na blufpoker en dreigementen met processen toe aan de havenvakbonden. Gelukkig want de opeenvolgende processen tegen de NV Ferry-Boats, uitbaters van de containerterminals, zouden tot 1988 duren. Dus meer dan 16 jaar nadat de wet werd gestemd. Het was zeker geen pad over rozen, de wet op de havenarbeid. ACV speelde hierbij een vooraanstaande rol en stond altijd mee op de barricaden. Voor zijn pensioen slaagde Robert de Corte er nog in de werkgevers te overtuigen zich te organiseren in een vereniging , die naast de loonadministratie, ook gesprekspartner van de vakbonden werd. Eindelijk kon het sociaal overleg in de haven van Zeebrugge van start gaan. Het heeft de havenarbeiders geen windeieren gelegd.

Wordt vervolgd.





  • Comments(0)//www.acv-maritime.be/#post212